منوی اصلی سایت

منوی موضوعات سایت

دیستروفی عضلانی و نقش کاردرمانی در بهبود آن

دیستروفی عضلانی و نقش کاردرمانی در بهبود آن

دیستروفی عضلانی یک نوع بیماری ژنتیکی است که باعث ضعیف شدن فیبرهای عضلات مهم بدن می شود که یکی از نشانه های مهم دیستروفی عضلانی است. در بیماری دیستروفی عضلانی عضله های ارادی و غیر ارادی مانند قلب و ردوه دچار اختلاف و ضعف خواهند شد. دیستروفی عضلانی که عارضه ای پیشرونده است و به مرور تشدید می شود از والدین به فرزندان منتقل می شود.

انواع دیستروفی عضلانی

دو نوع از این بیماری که تنها جنس مذکر را درگیر می کنند عبارتند از:

  • دوشن
  • بکر

دیستروفی عضلانی پیشرونده درمان قطعی ندارد و تنها می توان با روش های توانبخشی به بهبود کیفیت زندگی مبتلایان کمک کرد.  از نشانه هایی که در بیماران مبتلا به این عارضه دیده می شود ضعف در عضلات لگن و ران و بازو و علائم بیماری در سنین زیر ۵ سال ظاهر می شوند.

کودک مبتلا به این عارضه توانایی راه رفتن بطور طبیعی را نداشته و در سنین کودکی و یا نوجوانی مجبور به استفاده از ویلچر می شود. با پیشرفت بیماری و ضعیف شدن شدید عضلات کمر و تنه انحراف ستون مهره بصورت اسکولیوز دور از انتظار نخواهد بود.

بتدریج و با شدت یافتن دیستروفی عضلات قلب و عضلات تنفسی نیز دچار ضعف شده و در مواردی منجر به مرگ فرد مبتلا می شود. پزشک معالج پس از معاینه فیزیکی بیمار و بررسی دقیق علائم و مشکلات وی و استفاده از روش ها و تست های آزمایشگاهی به تشخیص دقیق بیماری می پردازد.

کمک کاردرمانی به بهبود این عارضه

بد نشستن و بد ایستادن کودک در اثر ضعف عضلانی و عدم تعادل ممکن است باعث انقباض های ساختمانی در بافت  نرم و بد ریختی های ستون مهره ها گردد. از آنجا که استفاده از صندلی چرخدار نیز  منجر به وخامت این انقباض ها و پیشرفت اسکولیوز (انحراف جانبی ستون مهره ها) می شود، بنابراین باید سعی نمود تا بیماران مبتلا به دیستروفی عضلانی سال های بیشتری توانایی راه رفتن را حفظ نمایند.

سه روش که کاردرمانگر برای بهبود بیمار مبتلا به دیستروفی عضلانی باید انجام دهد

از زمان تشخیص تا زمانی که فرد در بالا رفتن از پله دچار مشکل می‌شود. بهترین روش ها در این دوران عبارتند از:

  •  تشویق به راه رفتن
  •  تمرینات کششی برای اندام فوقانی و تحتانی
  •  استفاده از اسپیلت های گوناگون در شب برای جلوگیری از ایجاد دفورمیتی در مچ پا و یا دست

 از زمانی که فرد در راه رفتن دچار مشکل می‌شود و برای جابجایی در بیرون از منزل از ویلچر استفاده کند.

در این دوران نوع ویلچر باید توسط کاردرمانگر تعیین و نحوه استفاده از آن آموزش داده شود. هنگام نشستن در ویلچر، میزان تکیه دادن به عقب، وضعیت لگن و زاویه آن با تنه، استفاده از جاهای پا و زاویه زانوها اهمیت فوق العاده دارد.

زمانی که فرد برای جابجایی در بیرون و داخل منزل از ویلچر استفاده کند.

در این دوران به علت عدم توانایی در راه رفتن اسکولیوز ( انحراف جانبی ستون مهره ها) سریع تر ظاهر می گردد.  معمولاً این دفورمیتی منجر به کاهش حجم قفسه سینه می شود. همچنین در دوران بیماری دیستروفی عضلانی به علت ضعف ایجاد شده در اندام فوقانی نیاز به استفاده از وسایل کمکی الکتریکی و مکانیکی ضروری است.

شنا از فعالیت‌های بسیار مناسب در برای بیماران مبتلا به دیستروفی عضلانی است. زیرا شنا کردن به روی کمر برای حفاظت از پشت بسیار مفید می باشد. با توجه به  تنوع دیستروفی ها  و شیوه های متفاوت پیشروی بیماری، لازم است مشاوره های به موقع مناسبی صورت گیرد تا پیشروی روند بیماری را  کندتر سازد.

19 اکتبر 2019
فرهاد پاریاو

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *